Buitenland | Snoek | Visverhalen

Hete Snoeken | Junglevissen in Extremadura

Snoeken bij een temperatuur van dik over de 30 graden Celsius? Dan moet je wel gek zijn, toch? Hoe anders is het in Midden-Spanje, in Extremadura waar het in de zomermaanden bloedheet is. Daar gelden juni en met name juli en augustus als topmaanden voor het vangen van grote snoek, die dan ook nog eens goed dik zijn!

Tekst & foto's: Arnout Terlouw

Afgelopen juni is het dan eindelijk zo ver. Ik ga op weg naar Extremadura, samen met vismaat Dirk Wezelman om aan den lijve te ondervinden hoe de zomervisserij op snoek in Spanje is. Het plan is om ons te focussen op La Serena, met zijn 14.000 hectare (!), het grootste stuwmeer van Spanje.



Het is de afgelopen weken hoogzomer geweest en volgens onze visgids Zoilo moeten we de snoeken zoeken op 10-20 meter diepte, waar het waarschijnlijk een stuk koeler is. Jerkbaits e.d. kunnen thuisblijven en onze kunstaasdozen zitten dan ook vol met allerhande kleinere shads (alver imitaties) zoals Westin Teez en Berkley Pulse shads, jigkoppen van 15-40 gram, Sebile Spin Gliders 90 gram, Ondu Spoons, Biwaa Devinators, zinkende rattle baits, kortom alles gericht om verticaal/diagonaal op (grote) diepte te kunnen vissen. Voor de zekerheid heb ik ook een paar dieplopende pluggen mee en als laatste heb ik nog een paar Black Minnows van Fiiish aangeschaft, je weet maar nooit…

Takkenjungle

De volgende ochtend vaart Zoilo in het opkomende zonnetje direct naar een echte hotspot; een stek waar een ondergelopen bos ligt op zo’n 10-15 meter diepte. Plan is om verticalend, net boven de toppen van de bomen te vissen. Volgens Zoilo liggen de meeste snoeken met het hete weer en een oppervlakte watertemperatuur van 26-28 graden (!), in de ‘schaduw’ tussen de takken en is het hopen dat een actieve snoek een schot omhoog maakt naar het kunstaas. Ondertussen zien we de ene na de andere (kleine) barbeel en karper springen en rollen, maar ook af en toe een flinke, zware kolk. “Lucio’!” Zegt Zoilo lachend. ‘Snoek’ dus en Dirk en ik kijken elkaar verbaasd aan. Later blijkt dat de snoeken dat hier vaker doen. Geen teken dat ze in de bovenste waterlaag vertoeven, maar schijnbaar komen de snoeken vanuit de diepte omhoog. Om zich te ontdoen van parasieten? Wie het weet mag het zeggen, maar het is wel een duidelijk teken dat we op de juiste plek zitten te vissen!

"Een echte takkenjungle"

Langzaam driftend op de fronttroller zien we de bomen overduidelijk staan op het scherm van de dieptemeter. Een echte takkenjungle! De slip staat dan ook zo goed als dicht om een gehaakte vis zo min mogelijk ruimte te geven om weer de takken in te duiken. Af en toe tikken we een boomtop aan met onze shads. Eén keer krijg ik een tik en zie ik een paar tandjes in de shad staan, maar verder gebeurt er niets. Behalve dan dat we toch een paar keer onvermijdelijk vastraken in de takken. Echt actief lijken de snoeken (nog) niet te zijn als we ook op een aantal andere, zelfde soort stekken geen aanbeet kunnen forceren.

Na de lunch krijg ik weer een weifelende aanbeet, net boven de takken, voordat we op een andere stek aankomen, waar Zoilo aangeeft dat we hier het beste werpend kunnen vissen, midden tussen takken, midden tussen oude olijfbomen… Al snel blijkt dat het vissen met een normale shad en jigkop hier onbegonnen werk is. Om de haverklap zitten we vast en moet de kunstaasredder er aan te pas komen. Maar ook die kan niet alles redden… gelukkig brengen de Black Minnows uitkomst! Ook hiermee zitten we nog regelmatig vast, huppelend van boom naar boom, van tak naar tak, maar het is te doen.

"Black Minnows bieden uitkomst!"

Eindelijk die verlossende dreun als ik mijn Black Minnow na een verre worp voor de eerste keer optik en weer laat vallen. Een grote vis, zoveel is meteen duidelijk, maar omdat ik de vis op zo’n 30 meter afstand gehaakt heb kan ik niet voorkomen dat hij, ondanks de vrijwel dichte slip, toch de takken induikt. Shit! Een seconde later zit alles muurvast en eenmaal boven de plek krijg ik alleen nog het kunstaas terug, zonder vis dus. Een halfuur later krijg ik een herkansing, dit keer recht onder de boot. Nu lijkt alles goed te gaan en in het heldere, blauwe water zien we een brede rug opduiken. Weliswaar geen metervis, maar een goede negentiger, dat zeker. De vis schudt nog een keer wild met zijn kop… en zo zien we hoe hij de Black Minnow eruit werkt. Ook dat nog! Het zit niet mee die eerste dag…

Hartverzakkende explosies

De volgende dag wijken we uit naar een veel kleiner meer, Garcia Sola, om te kijken of we daar meer actie kunnen krijgen. Bovendien kun je daar op schonere stekken vissen. Maar al snel blijkt dat het daar niet veel beter is. Het zint Zoilo duidelijk niet en na een welkome siësta vissen we diezelfde middag/avond nog een paar uurtjes op het weer grotere stuwmeer Orellana. Daar vangen we, tussen de vele kreeftenfuiken in, onze eerste twee snoekjes. De eerste kotst een paar zonnebaarsjes uit. Aasvis genoeg blijkbaar! Ook op de dieptemeter zien we hier genoeg aasvis, maar geen spoor van grotere snoeken…

Dag 3

De derde dag rijden we naar het meer Cijara om te kijken of we daar concentraties met alvers kunnen vinden in de hoop op een grote barbeel of snoek. Maar ook dat wil niet echt lukken. Het lijkt erop dat zo aan het begin van de zomer, de aasvissen nog niet echt geconcentreerd, gegroepeerd liggen. Na twee uur vruchteloos zoeken besluiten we het op black bass te proberen. Het wordt een enerverende middag waarin we een paar hartverzakkende, explosieve aanbeten krijgen van echt grote vissen op onze Sammy stickbaits, maar geen eentje wordt gehaakt. Op één vis na dan, maar de braid breekt vlak na de aanslag. Waarschijnlijk eerder beschadigd geraakt op de rotsen… dat kan er ook nog wel bij! Uiteindelijk vangen we een paar kleinere baarzen voordat we weer een baai invaren. Uit het niets twee enorme kolken onder onze stickbaits. We kijken elkaar verbaasd aan, wat was dat? “Barbo!’’ Zegt Zoilo hoopvol. Dat moeten dan wel hele beste barbelen zijn geweest. Die hadden we maar wat graag gevangen!

Taai, taai

Om een lang verhaal kort te houden: ook de dagen daarna blijft het taai, maar in de wetenschap dat elke aanbeet een dikke metervis kan zijn en misschien wel een 120 cm+ blijven we stug volhouden in de hitte. Halverwege de week een korte opleving waarin eerst Dirk 5 snoeken op rij vangt tot net onder de meter (twee van de vissen waren duidelijk op de dieptemeter te zien die het kunstaas vrijwel direct pakten toen Dirk het kunstaas op de juiste diepte voor hun neus liet zakken!) en nog een grote verspeeld in de takkenjungle, waarna ik ook 2 dikke vissen los. Om moedeloos van te worden! “Black cat”, mompelt Zoilo meermaals die dag. Maar het komt toch nog goed als ik laat in de middag, na een knalharde aanbeet, een beresterke vis (maar net) uit de takken weet te houden, wat resulteert in een dikke vis van 112 cm. Eindelijk!

"De beloning ligt overal tussen de takken..."

Ik heb de smaak te pakken, want de volgende ochtend flik ik het weer. Nadat eerst Dirk een grote vis jammerlijk lost, vang ik kort achter elkaar twee snoeken van 110 en 114 cm. Doorzetten dus, want de beloning ligt overal om de hoek, of beter gezegd tussen de takken! Die dag sluit ik af met nog een dikke metervis, mijn dag kan niet stuk! Op één vis na, komen alle aanbeten echt middenin de takkenjungles waar alleen te vissen is met een Black Minnow of een soortgelijke ‘weedless’ shad, Texas style gevist. Alleen zijn we daar niet echt op voorbereid en onze voorraad Black Minnows slinkt rap. Het is maar goed dat Zoilo er nog een paar ergens vandaan tovert en dat Dirk zijn kunstaasredder heeft meegenomen!

120 cm reëel

Het is een visserij die het uiterste van de concentratie vergt, elke seconde weer, om het kunstaas door en over de takken te leiden zonder dat deze vastraakt. Constant onderscheid maken tussen een tik van een tak… of een tik van een voorzichtige snoek! Vissend op een ondergelopen dennenbos, zien we op het scherm een paar keer duidelijk snoeken tegen de stammen aan liggen, in de dekking van takken. Probeer ze daar maar eens uit te krijgen! Duidelijk is ook dat de snoeken daar in de beschutting liggen, maar niet actief zijn, laat staan azen.

De laatste twee dagen is de visserij zo mogelijk nog taaier maar we blijven er vol voor gaan, omdat we weten dat de kans op een 120 cm+ hier heel reëel is. Helaas het mag niet zo zijn deze week, maar we hebben elke minuut van de trip genoten. Genoten van de ruige omgeving, van het prachtige zomerweer, van de bijzondere visserij en genoten van de beresterke, prachtig getekende Spaanse snoeken. We komen zeker nog een keer terug! Misschien weer in de zomermaanden of anders in de late herfst/begin winter wanneer de snoeken een stuk ondieper zitten…

 In Midden-Spanje, in Extremadura liggen heel wat enorm grote, (roof)visrijke stuwmeren. Een kleine opsomming:

Cijara (6.500 ha)

Garcia Sola (3.500 ha)

Orellana (5.500 hectare)

Zujar (2.000 ha)

La Serena (14.000 ha)

Alange (5.200 ha)

Alcantara (10.500 ha)

Voor meer info over snoek (en black bass en barbeel) reizen naar Extremadura:https://www.devissendehollander.nl/visvakantie/extrema-roofvis-spanje-snoek-snoekbaars/



Tekst en foto’s Arnout Terlouw

 

 

 

 

 

 

 

Om de bijhorende reacties te bekijken heb je een account nodig.

Registreer of log in als je reeds een account hebt.

Recente artikelen

Kunstaas Tunen

Gepubliceerd door Team Roofvisnet

Roofblei Codes

Gepubliceerd door Team Roofvisnet

Met extreem soepele en precieze loop.
Low profile

Gepubliceerd door Rudy van Duijnhoven

Leden

20913

Foto's

92098

likes

220