Buitenland | Visverhalen

Peacock bass explosies

Het vissen op peacock bass met oppervlaktekunstaas is een van de meest explosieve, opwindende én verslavende visserijen die ik ken! Zien (en horen) hoe een grote peacock bass op je popper, stickbait of propellerbait explodeert is iets wat je nooit zult vergeten en maakt dat je hart in je keel zit. Pauwebaarzen zijn van nature extreem agressief en vallen je kunstaas vaak met veel geweld aan, keer op keer. Maar dat wil niet zeggen dat het vissen op (grote) peacock bass simpel is, integendeel!

Tekst : Arnout Terlouw, foto’s Arnout Terlouw, Florian Laufer, Lex Haveman, André de Wit en Adriaan Tuintjer

Mijn droom is het vangen van een 10 kg+ monster! Afgelopen jaar kwam ik in contact met een fanatieke Braziliaanse peacock bass visser; Joelson Rogerio, die monsters van pauwenbaarzen vangt. Dat wilde ik ook! Op mijn vraag of hij kon helpen met het plannen van een trip was zijn antwoord: “Ja natuurlijk, maar dan wel met een kleine, simpele Braziliaanse rivierboot zonder de luxe van airconditing”. Geen probleem, het zou het avontuur er alleen maar mooier om maken.

De tweede helft van januari ben ik samen met 5 vrienden op weg naar Santa Isabel do Rio Negro, 300 km stroomopwaarts van Barcelos voor een 10-daagse trip samen met Joelson en zijn team. Joelson had voor vertrek nogmaals benadrukt dat het geen trip zou worden met veel vissen, maar wel met de kans op een 10 kg+ vis; kwaliteit voor kwantiteit! Van een van de rivieren die we zouden bevissen komt het officieuze wereldrecord; een monster van 29 lb (bijna 14 kg)!

Hartverzakkende aanbeten

De weken voorafgaand aan de trip ontvang ik hoopgevende berichten: het water staat laag en er worden grote vissen gevangen. Eindelijk is het dan zover en stappen we in Manaus met al onze bagage op de ‘express’ boot, die ons in 18 uur(!) 800 kilometer stroomopwaarts de Rio Negro moet brengen.

Vermoeid van de lange reis vallen we als een blok in slaap, maar staan we bij het eerste licht op. We staan te trappelen! Die eerste morgen begint hoopgevend en in de eerste twee uur zien we hoe de nodige agressieve vissen op onze oppervlakte pluggen knallen, helaas vaak met de bek dicht. Desondanks weten we een paar mooie vissen te vangen tot 5 kg+ en Lex de volgende dag zelfs een prachtvis van 7,5 kg. Maar Joelson is niet tevreden. De rivier die we nu bevissen, de Preto, kent de nodige hengeldruk en bovendien begint het water snel te stijgen door hevige regenval. Tijd om te verkassen naar een van de kleinere favoriete rivieren van Joelson, verder stroomopwaarts.

De volgende morgen arriveren we na een verkwikkende slaap en de nodige regenbuien, bij zonsopkomst bij de monding van de kleine, kronkelige rivier met grote zandbanken. Volgens Joelson is het indianenreservaat voor dit moment geen optie, omdat daar het water ook snel is gaan stijgen (40 cm in één dag!) en stijgend water staat bekend als de ‘kiss of death’ bij het vissen op peacock bass.

Kiss of death

De moed zakt ons een beetje in de schoenen als het daarna 5 uur aan stuk doorregent, voordat het eindelijk een beetje opklaart. In die tijd zijn we de rivier verder opgevaren. Na een vroege lunch zitten we dan eindelijk weer in onze kleine alu-visboten. De lagunes zien er mooi uit, maar actie, ho maar. De zandbanken in de hoofdrivier laten daarentegen meer actie zien. We zien hoe een groep grote pauwebaarzen op de ondiepe binnenbocht aan het jagen slaat, een spectaculair gezicht! Helaas duurt de vreetorgie niet lang. Ik weet een mooie vis van 5 kg te vangen, maar verspeel een grotere kort voor de boot. Balen!

Al met al geeft het hoop voor de komende dagen… als het water tenminste niet teveel verder stijgt.

Nou, dat doet het wel! De condities worden er niet beter op en langzaam maar zeker verdwijnen ook de productieve strandjes onderwater. Volgens Joelson en de gidsen, die er ook een beetje moedeloos van worden, is het beter om terug te keren naar de Rio Negro omdat deze enorme, brede rivier (soms wel kilometers breed) en bezaaid met eilandjes minder snel last heeft van het wassende water. Dat is het mooie van je eigen varende hotel; je kunt gaan en staan waar je wilt. De volgende ochtend komen we aan op de machtige Rio Negro, de hoofdtoevoerstroom van de Amazone.

Over the moon!

Terwijl onze hotelboot verder stroomopwaarts vaart gaan wij weer vol goede moed op zoek naar pauwebaarzen in de lagunes en rond de talrijke zandbanken. Aanvankelijk gebeurt er weinig, maar wanneer het zonnetje zijn kracht laat voelen en we de ingang van een lagune binnenvaren breekt de hel los! De ene na de andere agressieve vis knalt met veel geweld op ons kunstaas! Het lijkt er sterk op dat onze luidruchtige propeller pluggen de vissen wakker schudden en hoewel de nodige (grote) vissen worden verspeeld in de talrijk aanwezige takken, worden we beloond met een aantal schitterende ‘paca’s’; typische donker gekleurde rivierpeacocks met horizontaal, gestippeld lijnenpatroon. Schitterende, beresterke vissen!

Op een gegeven moment vaar ik samen met André stroomopwaarts richting een grote zandbank. Aan de achterkant is een strook met dieper water te zien: ideaal! Voor de verandering willen we deze zandbank (en het dieper water erachter!) eens wadend bevissen. Terwijl we richting de punt van de zandbank lopen zien we hoe een paar zoetwaterdolfijnen daar aan het jagen zijn; er moet dus aasvis zitten!

De luxe van een eigen boot, eten, drinken kaartje leggen...

Maar na de zoveelste w orp zonder resultaat, houdt André het voor gezien. Ik waad nog wat verder het water in, ondertussen goed uitkijkend voor vervaarlijke stekelroggen, om nog een laatste, verre worp te maken. Wanneer mijn Whopper Plopper op zo’n 40-50 meter afstand het wateroppervlak raakt verdwijnt die vrijwel direct in een enorme kolk en wordt mijn hengel bijna uit mijn handen gerukt! “Hangen!” roep ik, terwijl ik probeer de vis af te stoppen, die richting de takken aan de overkant van het dieper water vlucht. Met veel moeite weet ik de vis na de derde run te keren en teruglopend over het zand weet ik de vis tot voor me op het veilige zand te pompen. Ik kan wat rustiger aan doen, maar kan pas echt rustig ademhalen als de vis op het droge ligt. Een beauty van een ‘aca’, zelden heb ik een mooier getekende peacock bass gezien als deze. Hoewel hij de 20 lb niet haalt ben ik ‘over the moon’, wat een krachtpatser, wat een vis!

Rip, rip, rip…

Terug op de hotelboot horen we van Luiz, een vriend van Joelson, dat hij op een andere rivier de nodige grote pauwebaarzen heeft gevangen en de vissen daar actief zijn. Even later zijn we weer op weg!

De lagunes op deze rivier zijn weer heel anders met vaak een nauwe, ondiepe ingang bestaande uit een ondergelopen zandbank en dieper water in de lagune zelf. Het ziet er schitterend uit, maar het vissen blijkt ook hier weer heel moeizaam te zijn. Ook de gidsen raken een beetje gefrustreerd en herhalen keer op keer in het Portugees “high water, high water no good”.

Er zit schijnbaar niets anders op dan volhouden wat we doen: blijven rippen met grote propeller baits, hopen op die ene grote vis, op die ene explosieve aanbeet! Rippen, rippen, rippen, tot je armen er bijna van af vallen.

Maar het harde werken wordt beloond. Hoewel we de laatste dagen nog maar heel weinig vissen vangen, zijn de pauwebaarzen die we vangen vrijwel stuk voor stuk schitterende, grote vissen en dat maakt veel, zo niet alles goed. Zo beleven Lex en ik een gedenkwaardige dag waarop we beiden een vis vangen van bijna 8 kg, voordat we in de middag weer een grote lagune binnenvaren. Op een ondergelopen zandbank zien we een aantal donker schaduwen cruisen, maar wat we ook proberen, de (grote) vissen tonen geen enkele interesse. Redelijk gefrustreerd vervolgen we onze weg en net als Lex “Hopeloos!” roept verdwijnt zijn High Roller uit het niets in een enorme waterexplosie en knalt tot drie keer toe een enorme baars uit het water. Een paar minuten later kunnen we het donkergekleurde monster van exact 20 lb (9 kg) bewonderen. Missie geslaagd! Het is de kroon op een taaie, maar onvergetelijke trip. Stel je voor als je hier met laag water bent…

 

Uitrusting

Om goed op alles voorbereid te zijn bij deze visserij is het slim meerdere reishengels mee te nemen. Een voor het rippen met zware prop baits, een wat lichter voor kleinere topwaters en jerkbaits en een medium spinhengel voor het vissen met jigs en ratelpluggen.

Zwaar: 2 meter lange baitcaster van 40-100 gram; bv de Sakura Shinjin XH travel! Hi-speed molen; de Daiwa Lexus 300 HSL, ABU Revo Beast of Okuma Komodo 364LX. 65-80 lb dyneema; bv Daiwa Tournament 8 of Power Pro.

Medium/heavy: 2 meter lange baitcaster of spinhengel van 30-80 gram zoals de Sakura Shinjin XH of H Travel. Sterke reel of spinmolen type 4000-5000. 50-65 lb dyneema.

Medium: 2,40 meter lange spinhengel van 20 tot 70 gram, zoals de Illex Element Rider S225H. Spinmolen type 4000 met 30-50 lb dyneema.

Om de bijhorende reacties te bekijken heb je een account nodig.

Registreer of log in als je reeds een account hebt.

Leden

21937

Foto's

92111

likes

291